Patronsuz Medya

Hüsniye'den Vizite'ye

  Ahmet Faruk Yağcı - 31 Ocak 2010


Enikonu ihtiyardı. Geriye taranmış saçları adeta tel tel sayılabilecek kadar azalmıştı. Ellerinin üzerinde, yüzünde, seyrek saçlı kafasında mebzul miktarda yaşlılık lekesi vardı. Mavi gözleri halen güzeldi. Yüzü onca kırışıklık arasında halen çok karakteristik duran sivri bir burun ile süslenmişti.

Elleri ve sesi yaşı ile mütenasip olarak titriyordu. Konuşmamızın bir yerinde elinin titremesinden bahsetmiş evlâdım, bu tremor yirmi senedir var, şükür olsun ne arttı ne eksildi demişti.

Doksana yakındı. Seksen yaşını geçinceye kadar hekimlik pratiğine devam etmişti. Çevresinde sevilmiş, saygı görmüş, muayenehanesini kapattıktan sonra da gündelik gezintilerinde semtin eczanesinde vakit geçirmeyi itiyad edinmiş, orada da sevenlerinden kurtulamamıştı. Gelen fikir danışmış, giden fikir istemişti. Kendini hekimliğe vermek böyle bir şeydi.

Yardımcısı ile yaşadığı küçük ama zevkli dairesinde eski günlerin hayalî ile yaşarken bir yandan da siyaseti ve tıp dünyasını takip ediyordu. Hafızam iyi değil dese de fikrî insicamından bir şey kaybetmemiş olduğunu kurduğu uzun cümlelerden ve hiç bir cümleyi boşlukta bırakmamasından anlıyordunuz.

İcra-i tababeti bir sanat olarak ele almıştı. Giydiği kıyafetten çantasına kadar her ayrıntıya dikkat etmiş, bir günden bir güne kötü örnek olacak hareketi olmamıştı. Ağzından küfür çıktığını, sesini yükselttiğini kimse duymamış, sigara ya da içki içerken kimse görmemişti. Hayatına hekimliği öyle bir emdirmişti ki üzerine başka bir meslek oturmazdı, oturtulamazdı. Yolumuz kesiştiğinde beni sevmiş evlât sen hâzık bir tabipsin diye iltifat etmişti. Yaşlı-yatalak bir hasta üzerinde konuşmuş ve beraber tedavi düzenlemiştik. Alçakgönüllü bir havada verdiğim tedaviye iştirak etmiş, yakını olan hasta sahiplerine izahatta bulunmuştu.

Seneler içinde eski hastalarını bana yönlendirmiş ve onlardan benim haberimi aldığında sevinmişti. Kendi rahatsızlığı için evine çağırdığında bana vazü nasihatta bulunmuştu. Kulağıma küpe yapmıştım her söylediğini. Bu alemden göçmeden önce de kendisine bahsi ehemmiyetsiz bir kaç hizmetim olmuştu ki düşündükçe mutlanırım.

Eyyühel Veled! diye başlayan dînî nasihat kitaplarındaki cümleler gibi cümle kurardı. Bak evlât! hemen her cümlesinin başlangıç hitabıydı.

Sözü ona bırakalım.

* * *

Bak evlât! Kimseyi reddetme. Çağırıldığın yere git. Başka işlerin asla tababetin önüne geçmesin. Birisine müdahaleyi geciktirir ya da yapmazsan, başka sebeple dahi vefat etse vicdanın seni rahatsız eder. Sen işini yap. Buna rağmen olanlar senin suçun değildir.

Bak evlât! Aman ha insan ayırma. Her isteyene aynı şekilde hizmet et. İyi insan ise şeref duyarsın, kötü insan ise belki de senin sayende yüreği yumuşar. Böylece diğer tabipler için de kötü düşünülmesine mani olursun.

Bak evlât! Randevularını öyle çok gevşek şekilde ayarlama. Her zaman biraz telâşın olsun. Telaş seni uyanık tutar. Randevular arasına çok zaman koyarsan uyuşuklaşırsın. Kapında insanlar beklesinler. Beklemekle kimseye bir şeycik olmaz. Aralarında konuşsunlar, seni daha çok severler. Zaten kapında fazla bekleyen yoksa ya çok kibirlisindir, ya da kötü hekimsindir.

Bak evlât! Ücret almaktan çekinme ama asla kendine standart fiyatlar koyma. Hastanede belki zor ama gittiğin evlerde ortalığa bak, izin isteyip banyolarında bir el yıka, ayakkabılıktaki ayakkabılara bak, perdeleri incele sonra da kısık sesle ücretini söyle. Pazarlık etme. Gerekirse hiç ücret almayacağını açık açık söyle. İyi hekimsen maddiyat seni arar bulur, hiç merak etme.

Bak evlât! Şunu kafana koy ki insanlar senin yaptığın hizmetin karşılığını asla para olarak veremezler. Hakikatte tabipliğin ücreti olmaz. Sen dua alacaksın. Verdikleri para hüsniye dir. Eski İstanbullular bunu iyi bilirler ve hekime para verirken zarf içinde ve istirham ederim şunu hüsniye olarak kabul ediniz diyerek verirlerdi. Aman ağzından ücret lafı çıkmasın. Hele hele vizite lafı eden olursa kaşlarını çat ve ben orospu muyum? der gibi bak yüzlerine…

* * *

Lafın burasında beraberce kahkaha atmıştık. Vefatından bir müddet sonra gittiğim bir ev ziyaretinde yaşı yüz civarındaki hastanın seksenlik avukat oğlu bana zarf içinde para verirken doktor beyciğim, asla size lâyık olamaz ama istirham ederim hüsniye olarak alınız dediğinde gözlerimin yaşarmasına mani olamamıştım. Her zaman olmasa da insanı ruhen tatmin eden bir mesleğin sahibi olmak güzeldi.

Hayat dersimi almıştım. Nasihatlere uygun davrandım. Mesleğim de hep memnun etti. Elbette hastanemin maddî kurallarına uyup müessese hakkını korudum. Lâkin ev hastalarımda kulağıma küpe olmuş bu nasihatler yol göstericim oldu. Bu aralar hekimliğimin olgunluk dönemini yaşarken gözlerdeki sevgiyi ve insan sıcağını hissetmenin her şeyin önünde olduğunu çok daha iyi biliyorum. Emin olun artık maddiyat beni takip ediyor. Kaçmıyorum paradan puldan, evlâd-ü iyal sahibiyim. Lâkin düşünmeme gerek kalmadan ben işimi yapıyorum. Cebimde ya da hesabımda her zaman yeterli para oluyor.

* * *

Hüsniye, güzellik demek. Ve güzel bir kelime. Üzerinde vizitenin aşufteliği yok. Maaş gibi de soğuk değil. İnsana hizmet eden birisine de hüsn, yani güzellik yakışır. Anlayana.

Ülkemizin son iki senesinde hekimler ve kazançları üzerinden geliştirilen bir siyaset var. Adına dönüşüm programı ya da ne derseniz deyin kapsamlı bir plan uygulanmaya çalışılıyor. Memleketin sağlık bakanı çıkıp hekimlere şu kadar para yetmiyor mu canım? Onlar da çocuklarını devlet okuluna versinler diyecek kadar indirgemeci olabiliyor. Ya da başbakan çıkıp doktoru arıyorsun, yerinde yok, soruyorsun, muayenehanede diyorlar şeklinde tek tipçi bir yaklaşımda bulunabiliyor.

Meslek örgütleri özlük haklarından, onurlu emekliliğe, düzgün emekli maaşına, iyi döner sermaye gelirine kadar onlarca konuda hep paradan puldan bahsediyorlar. Sigara savaşı akıncısı, üstelik de hekim bir milletvekili çıkıp tapu dairesine ya da trafik tescile gittiğinizde muayenehaneme gel diyemiyorlar ama doktorlar diyor şeklinde konuşarak ahalinin gözünde hekimi paragöz ve hatta rüşvetçi konumuna düşürebiliyor. Hele de tapu ve trafik tescil gibi inanılmaz sorunlu iki örnek üzerinden gitmesi ülke hakkındaki fikrinin ne denli avara kasnak olduğuna dalalet ediyor.

* * *

İşin hekim cephesi de evlere şenlik. Kimse onurlu hekimlik yapmanın peşinde değil gibi görünüyor. Balya dan başka hayatta önemi haiz bir şey yok sanki. İdarecilerin indirgemeci tavrı hekimi de ele geçiriyor. Aynı lisanda konuşuluyor. Ne yaparsam ne kadar kazanırım? Viziteniz ne kadar? Havalı nöroşirürjiyen ikinci katta. Geç güzelim ben de geliyorum.

Madem fuhşa dair misaller ile kurduk örgümüzü, hökümet adamlarımıza biraz nasihat edelim bu yakadan. Aç gözlü bir orospunun ya da açgözlü bir hekimin eline düşmüş ademoğlu iflah olmaz. Ve maalesef bu iki meslekte insanların bir araya gelmesini ve para alışverişi yapmasını engelleyemezsiniz. Ben şöyle sistem kurdum, böyle denetledim, uçtum, kaçtım kabul etmez bu iki kadim meslek.

Fahişeliği bilemem ama hekimlerin kazançlarını sistem içine alırsanız rahat edersiniz. Bu gittiğiniz yolda ise işiniz zor. Başkalarının adı altında yapılacak ameliyatlar, gizli saklı vergisiz para el değiştirmeleri ile mümkün değil uğraşamayacaksınız. İnsanlar iyi hekimleri arayıp bulacaklar. Onu razı edecekler. Yeni bir fiyatlama oluşacak. Para cep to cep mekân değiştirecek. Hem her sene sağlık için ayırdığınız bütçe artacak hem de hekim gelirlerinden vergi alamayacaksınız.

Bunu siz istediniz. Bunca zamanın fedakârane hizmet etmiş hekimlerinizi bir kenara attınız ve kötü örnekler üzerinden devletin hazinesini fakirleştirecek bir sistem kurdunuz. Kendiniz bilirsiniz. Size gelip anlatan akil hekimleri dinleseydiniz keşke. Kibrin tuzaklarına düşmeseydiniz.

* * *

Hekim yetiştirmeyi lise tahsili gibi basite alarak gelinen bu noktada ye'se düşmemek mümkün değil. Onlarca tıp fakültesi ve önlerinde güzel örnek olmadan yetişen hekimler. Hayata para gözü ile bakmasını bir yana koyuyorum, hastayı insan yerine koymayı unutan hekimler. Derinlerde yatan sebep ise 12 Eylül'de başlayan hekime düşman politikalar ve devamı. Bu aralar de hekimin kazancına toplumun dikkatini çekerek yapılan ucuz politika. Allah cümlemize sağlık versin.

* * *

Bu mesleği paha biçilmez bir iş yaptığının idrakinde icra edenlere en derin hürmetlerimle.

Kullandığım dili eski bulanlara: Bunu bilerek ve isteyerek duayen büyüğümün hatırası için yaptım. Pişman değilim. Azıcık lugat karıştırın siz de…

Yorumlar

Bu ülkedeki çoğu insan gibi ben de yıllarca doktorlar hakkında pek de olumlu düşünmedim. Sebepleri zaten yukarıdaki yazıda da özetleniyor.

Gerçi, iyi doktorlar da tanımıştım. Zor zamanlarımda art niyetsiz yardımıma koşan doktor arkadaşlarım olmuştu. Kişisel olarak memnundum.

Ama tablonun geneli pek iç açıcı görünmüyordu. Doktorlar arasında salgın hastalık gibi yayılan tüketim toplumu değerleri, başkalarından daha fazla para kazanma, pahalı arabalara binme, sınıf atlama hırsı, belki de bu mesleğe yakıştıramadığımdan, gözüme fazlasıyla batıyordu.

Ve bir de hasta psikolojisinden anlamayan, hastasına deyim yerindeyse tedavi ediyorum ya, daha ne dercesine suratsız (hatta nalet) davranan doktorlar, her seferinde Allah düşürmesin dedirtiyordu.

Bu konuda sağlık camiasını çok kızdıran yazılar da kaleme aldım, bilen bilir.

* * *

Bir de madalyonun diğer yüzü var.

Ahmet Faruk Yağcı'yı hepi topu bir yıl önce Derkenar vasıtasıyla tanıdım. Ama o sadece şenlikli günlerde ortaya çıkıp, eğlence bitince sessizce kaybolan internet kankalarından biri olmadığını kısa sürede belli etti. En zor zamanlarımda hep yanımda bulduğum fire vermez bir dost ve mesleğinin yüz akı bir hekim oldu.

Beylikdüzü nere, Bostancı nere, kışta kıyamette akşam karanlığında hiç üşenmeden yüksünmeden metrobüslerle minibüslerle geldi, hasta ve ihtiyar bir insana umut verdi, bir bardak çayımız varsa onu içti, teşekkür edip gitti. Ne yaptıysa hiç kasmadan, hava basmadan, iyilik yapıyorum haa diye gözümüze sokmadan, içtenlikle ve sadece Allah rızası için yaptı.

Annem onun yakışıklılığına meftundu, biz insanlığına.

Benim tanıklığım ne kadar değer taşır bilmem ama sevgili Doktor'un yukarıda yazdığı meslekî ve insanî ilkeler edebiyat değil aynıyle vakidir, bu dünyada doktor gibi doktorlar da vardır, gönül rahatlığıyla tanıklık ederim.

Necdettin Meftun - 31 Ocak 2010 (14:01)

Sayın Yağcı yüreğinize ve kaleminize sağlık. Aynı duyguları hissedip neredeyse aynı cümlelerle anlatmaya çalışmışız. Mesleğin geleceği açısından sizin kadar iyimser değilim. Ama insana olan inancımı da yitirmedim. Hekimlere eziyet edebilirler. Hastalar hekimlerini savunup sahip çıkmadıkça kalıcı bir çözüm olamayacağı inancındayım. Her neyse tekrar teşekkürler. Kaleminiz daim olsun sayın Yağcı.

Dostlukla…

Dr. Mehmet Uhri - 31 Ocak 2010 (19:47)

Güzel yüreği olan, güzel yazan, güzel bakan bir insan. Elinize, yüreğinize sağlık. Bu ülkeyi yaşanır kılan herkese şahsınızda selâmlar, sevgiler yolluyorum.

İlker Gökçen - 31 Ocak 2010 (20:11)

Sevgili dostum, değerli meslekdaşım!

Uzunca bir zamandır ara sıra evlerine davet edildiğim 80'li yaşlarını süren bir karı koca var. Çocukları yok. Birbirlerine bakmaya çalışıyorlar. Evin beyi evde bir odadan bir odaya yürüyemiyor ki, evden çıksın da hastaneye, doktora gitsin.

Beni ne zaman arasalar, bir fırsat yaratıp gitmeye çalışıyorum. Kronik rahatsızlıkları için takiplerinde oldukları bazı hekimler eve gelmek istemediklerini söylüyorlarmış. Bundan da muzdaripler.

Geçenlerde bir gidişimde, ayrılırken Osman Bey iki eliyle elimi tuttu ve Siz ne iyi insansınız! dedi.

Doksan yaşına yakın bir insanın yüzünde çocukca bir ifade ile söylediği bu siz ne iyi insansınız lâfı, 50'ye merdiven dayamış hayatımda aldığım en güzel ödüllerden birisidir benim için.

Bu duyguları yaşayabildiğimiz sürece hekimlikten keyif alacağımızı düşünüyorum. Koşullar ne olursa olsun.

Umarım, her hekim bu duyguları bir nebze olsun yaşar.

* * *

Yazın, kaymaklı ekmek kadayıfı tadında!

Deontoloji derslerinde metin olarak okutulabilir kıvamda.

Ağzına sağlık…

Melih Özel - 1 Şubat 2010 (10:56)

Sevgili Ahmet Faruk, hekim olmanın ayrıcalıklarını, her şeyden önce de insan olmak gerektiğini eğitimlerde hep genç tıbbîyelilere sürekli anlatmaya çalışıyoruz. Ama, bu yazı her şeyi o denli güzel ortaya koymuş ki ellerine, beynine ve yüreğine sağlık. Öğrencilerimize bu yazıyı mutlaka okutacağım.

Ne yapılırsa yapılsın hekimlik her zaman insanların hizmetinde ve yanında olan bir meslek olmaya devam edecektir.

Sevgilerimle

Özgür Kasapçopur - 2 Şubat 2010 (11:33)

Genel anlamda ben doktorluğun cumhuriyet sürecinin kentleşme mesleği olduğunu düşünüyorum. Uzak şehirlerden, köylerden, kasabalardan üniversite giriş sınavında iyi puan alan hemen herkes tıp bölümünü seçerdi. Doktorluk ücra yerlerde bilinen bir kaç mesleğin başında yer alırdı. Bir köyden çıkan doktor bütün köylünün gurur kaynağı olurdu.

Bir de bu meslek erkek mesleği olarak kabul edilmiştir. Doktor sınıfına bir küfür savrulmak istendiğinde genelde erkeklere yöneltilen küfürler edilir. Bugün ekran doktorlarının (Mehmet Öz gibi adamlardan bahsediyorum) çoğunluğu da yine erkektir. Çünkü ancak onlar güvenilirdir. Ama bu zihniyet önümüzdeki nesillerde aşılır her halde.

Hüsniye - 2 Şubat 2010 (16:31)

Hekimlik siyasetler üstü bir meslektir. Hekimlere asıl zarar verenler aslında sığ düşünceli kişilerdir. Yapılan her müdahale ve girişime bir değer biçmeye kalkıp onun üzerinden senin hekimliğine de değer biçmeye kalkılıyor aslında.

Yapılan işin maddî bir ölçüm değeri olamaz. Ama şu anda performans sisteminde yapılan her işin ve girişimin bir değeri belirlenmiştir ve tabiri caizse 'ne kadar ekmek o kadar köfte' durumu ortaya çıkmıştır. Bu da hekimler üzerinde ciddi bir psikolojik baskı ve maalesef 'yarış' ortamı oluşturmuştur. Kendi kaderi kendi performansına ve o ay topladığı döner sermaye puanlarına terk edilmiş hekimlerden ne beklenebilir ki.

Oysa bunlara ne gerek var. Hekimlerin yıllarca yaptıkları eğitimler ve işlerinin risk oranları da dikkate alınarak, diğer memurlardan ayrı bir yere konulması ve buna göre bir ücret verilerek, hekimin kafasındaki tüm 'parasal' soru işaretlerini mümkün olduğunca ortadan kaldırırsak ciddi oranda bu problemin aşılacağına inanıyorum.

Tam gün çalışmaya karşı değilim ancak böylesine 'stratejik' bir personele ciddi bir ücret iyleştirmesi yapmadan bu uygulamaya geçmeyi hekimlere yapılmış bir haksızlık olarak görüyorum. Hekimle hasta arasındaki tüm maddî ilişkiler elbette kaldırılsın ama bunu kaldırıp bunun yerini önemli oranda dolduramazsanız, şeklen görünmeyen o ilişkiler muhtemelen 'el altından' olmaya yine devam edecektir.

İnsan alemdeki en değerli varlıktır. İşi insan sağlığı olan kişilerin yaptıkları işin herkesin yaptığı işlerle aynı muamaleyi görmesi ya da onlarla kıyaslanması ve ona göre yaptıkları işe bir değer biçilmeye kalkılması yanlıştır. Hekimlere verilen değer aslında insana verilen değerin bir ölçütüdür.

Necmi Demir - 4 Şubat 2010 (10:24)

Hekimlik, öğretmenlik, gazetecilik gibi meslekler serbest piyasanın orman kanunu mantığına devredilemeyecek nitelikteki kritik meslekler.

Madem tepemizde sallanan Devlet denen bir şey var ve toplum hayatının temel çizgilerini çizmek (en azından çizili sınırları gözetmek) gibi bir rolü dayatarak üstleniyor, o zaman bu mesleklerin erbabını mağdur etmemek de en başta bu Devlet efendinin görevi.

Modern toplumlarda -bildiğim kadarıyla- toplumsal meseleler müzakere yoluyla çözülmeye çalışılır. Ama bir yanımız ite kaka modernleşmeye çabalarken, diğer yanımız hâlâ ataerkil bir zihniyete mıh gibi çakılıysa, 72 milyonluk bir yürüyüş kolu olarak, mehter takımı gibi iki ileri bir geri gidiliyor.

Fehmi Koru anlattı, biz öğrendik; meğer basından gelen öğütlere hiç kulak asmayan, sadece kendi yakın çevresiyle istişarede bulunan ve hoşuna gitmeyen şeyler söyleyeni de yakın çevresinden dışlayan bir başbakanımız varmış.

Basına ve çatlak seslere kulak tıkayan bu başbakan ve maiyetindeki zevatın grev, boykot, yürüyüş gibi protesto ve hak arama yöntemlerine karşı da gayet alerjik ve şedit bir tavırları olduğunu da izledik, biliyoruz.

E, o zaman biz, toplum olarak başbakanımızla ve diğer devlet erkânıyla hangi kanalları kullanarak haberleşeceğiz? Sorunlarımızdan nasıl haberdar edeceğiz onları? Yanlış giden işleri ne şekilde eleştireceğiz?

Jakoben zihniyetten bu kadar çok çekmiş ve kuşaklar boyu mağdur edilmiş bir siyasî kadronun iktidarını pekiştirdikçe aynı çatışmacı tavır ve dil içine girmesine ne demeli?

Tamam, sivil dikta gibi tanımlamalar epeyce abartılı ve maksatlı görünüyor. Ama bu siyasî kadronun gerçek anlamda demokratlaşabilmesi için daha kaç tane darbe girişiminin açığa çıkması ya da 28 Şubat benzeri bataklıklardan geçilmesi gerekiyor?

Durmuş Düşünür - 4 Şubat 2010 (12:24)

Sn Yağcı; sizi branşdaşım olmanız nedeniyle yakından tanıyor; abartısız, vakur ve alçak gönüllü duruşunuzu yıllardır beğeniyle izliyordum. Bir gazetede yukarıdaki yazınızı okuyunca bu önsezilerimde ne kadar haklı olduğumu anladım. İyi ve olgun bir hekim olmanın yanında türkçeye hakim, kalemini de yerinde ve yeterince kullanan bir farklı aydın yönünüzü daha fark etmiş oldum.

Hekimliğin ve hekimlerin içinde bulundukları imkânsızlıkları ve olumsuzlukları ancak bu kadar güzel anlatabilir bir insan. Kısa bir gazete köşesine sığacak bir hacimde; hekim hasta ilişkisi, hekimlere yapılmış ve yapılmakta olan haksızlıkları, hastaların bize yakıştırdıkları çoğu zaman hakketmediğimiz olumsuz bakışları, siyasetçi ve siyasetin bazen hekim eliyle hekimlere yaptığı kötülükleri çok güzel özetlemişsiniz. Haddim olmayarak sizi tebrik etmek ve teşekürlereimi iletmek istedim. Kaleminize ve gönlünüze sağlık.

Dr. Yusuf Vehbi Ocak - 8 Şubat 2010 (08:46)

Kıymetli Yağcı, öncelikle tertemiz, berrak ve akıcı cümlelerle oluşturduğunuz yazınızı haddim olmayarak tebrik ederim.

Bakış açınız, doktor ve hasta ilişkisinin sadece bir iş ilişkisi olmadığı, bilâkis insanî boyutunun daha önde olduğunun resmî gibi geldi bana. Konu ancak bu kadar güzel özetlenir ve anlatılabilirdi.

Sizi tanıyan bir kardeşiniz olarak; Ahmet Yağcı'nın fikirlerinin ve uygulamalarının aynen yazıda olduğu gibi hatta daha mütevazı bir şekilde olduğunu biliyorum. Ancak Sn. Yağcı gibi kaç doktorumuz mesleğini bu etik kurallar içerisinde yapıyor, bunu da sorgulamadan geçmemek lâzım diye düşünüyorum.

İnsanlığın var olşundan beri ulvî mesleklerin en başında geliyor Tababet. Dolayısıyla bu işin icrası da ismi ile müsemma olarak ulvî olmalı bence. Çünkü hekim hasta ilişkisi hiç bir şeye benzememektedir. Yani her şeyi usule göre hekime dikta edemezsiniz çünkü işin bir de vicdanî boyutu vardır. Bu vicdan da insandan insana değişmektedir.

Şu an Hükûmet Politikası şeklinde yapılanlar bir boyutuyla hekimleri ve hekimlik sanatını incitmektedir. Hekim, insanlığın var oluşundan beri hayat kurtarma gönüllüsü ve çare çeşmesi dir. Dolayısıyla hasta gözünde hekimin kıymeti düşürüldükçe hastalar iyileşmiyecektir. Buna rağmen başka bir boyutla da hekim, tercihini bu sanatı icra etmek şeklinde yapmış ve baştan birçok şeyi kabul etmiştir.

Kısaca özetlemek gerekirse;

Bizim hekimlere hekimlerin de hastalara ihtiyacı var. Artık bu ve bu gibi ulvî meslekler için Hükümet Politikalarından çok Devlet Politikalarına ihtiyaç vardır. Sonuçta hekimler için karar alan bürokratlar da en nihayetinde HEKİM'dir.

Muhabbetlerimle…

Hüseyin Yavuztürk - 8 Şubat 2010 (15:20)

Yine her zamanki gibi kelimenin tam anlamıyla döktürmüşsünüz, ama son derece sıcak, içten ve doğru kelimeleri kullanarak, sizinle bir kere daha gurur duydum.

Lütfen bu yazacaklarımı iltifat olarak kabul etmeyin, çünkü sizin gibi mesleğini dürüstçe ve kalbindeki insan sevgisiyle yapan doktorlarımız o kadar azaldı ki, bana göre bir elin parmaklarının sayısını geçmeyecek kadar.

Hepsinden önemlisi de önce hastaya ve ailesine moral veriyorsunuz.

Birlikte oturduğum ve şimdiye kadar yanımdan hiç ayırmadığım yaşlı annemi yaklaşık 1, 5 yıl önce size getirdiğimde söylediğiniz şu sözleri asla unutamam.

Yaşından en az 15 yaş genç gösteriyor, yaptığımız tüm tahliller de iyi, unutkanlığı ise yaşından ileri geliyor ve bu konuda yapabileceğimiz bir şey yok, dolayısıyle hırpalamaya da gerek yok.

Sadece şunu sordum size, doktorcum eğer annem hastalanırsa acilen sizi arayıp hastahanenize yatırabilir miyiz? Ne demek dediniz, sorulur mu, hemen arayın beni, yatırır tedavisi neyse ve ne gerekiyorsa yaparız.

Artık sayenizde içim ve gönlüm o kadar rahat ki anlatamam.

Çok şükür annem ilerlemiş yaşına rağmen hâlâ olabildiğince sağlıklı ve iyi, unutkanlığı yine var ama çok fazla değil, en azından ilerlemedi, devamlı aldığı bitkisel kökenli bir ilâç ise hâlâ cevap veriyor.

Bir tanıdığım ise annesini bu unutkanlık yüzünden götürmediği doktor denemedikleri ilâç kalmadı, her doktor değişik tahliller istiyor, ikide bir beyin tomografileri çekiliyordu, bana da hep doktor isimleri öneriyor ve tek doktorla kalmamı bir türlü anlayamıyordu. Tüm bu olaylar yaşlı teyzeyi daha da hırpaladı ve çökmesine sebep oldu, nihayet annemden en az 6 yaş küçük olmasına rağmen teyzemiz rahmetli oldu.

O zaman doktorumun kıymetini bir kere daha anladım.

İyi ki sizi tanımışım sevgili doktorcum, umarım sağlığınız ve mutluluğunuz daim olur, çünkü biz hastalarınızın size hele ki bu zamanda her zamankinden daha çok ihtiyacı var.

İclal Arpınar - 29 Mart 2010 (23:35)

diYorum

Ahmet Faruk Yağcı neler yazdı?

Etiketler

Aile AKP Ali Türkan Amerika Araba Aydın Bacı Beslenme Bilim Cem Karaca Cehalet CHP Cinsellik Çevre Çizgi Roman Çocuk Demokrasi Deprem Derkenar Devlet Dil Din Distopya Edebiyat Eğitim Ekonomi Erkek Fanatizm Felsefe Feminizm Gençlik Günce Hayat Hayvanlar Hızlı Gazeteci Hoyratlık Hukuk İnternet İslâm Kadın Kapitalizm Karikatür Kariyer Kedi Kemalizm Kemal Tahir Kent Kitap Kişilik Komplo Konut Kültür Kürtler Mavra Medya Mektup Militarizm Milliyetçilik Mizah Modernite Müzik Necdet Şen Nefret Nereye Nostalji Pano Pazarlama Polemik Portreler Psikoloji Reklam Safsata Sağlık Sanat Savaş Sevgi Seyahat Sinema Siyaset Sol Sosyoloji Spor Şarap Şiir Tarih Teknoloji Telefon Televizyon Terör Toplum Tutunamayanlar Ütopya Vicdan Yazmak Yalnızlık Yaşlılık Yergi Yoksulluk

Derkenar'da     Google'da  

132