Evlenilecek Site

Herkesten evvel davranıp ilk yorumu ben yazayım dedim. Bana değerli fikirlerimi bu vesileyle ifade etme fırsatı veren sevgili Doktor'a da bilhassa teşekkür ederim.

Efendim, yorum yazarken altta çıkan o kırmızı uyarılar farz değil sünnettir. Ya da kulak tozumuzdaki sağduyu efendi hazretlerinin fısıltısı diyelim. Ne için bunca korku ve stres? Ben cennet/cehennem kuyularının kapısında bekleyen Zahmetullah Hazretleri miyim? Alt tarafı şaka yollu imlâ uyarıları bunlar. Zaten bildiğiniz ama acele işe şeytan karıştığı için gözden kaçırdığınız bazı ayrıntıları hatırlatıyor. Q klavye gibi, yol ehlini sürat ve karmaşa konusunda hız kesmeye zorluyor.

Saniyen, o imlâ uyarılarının şu uçsuz bucaksız internet-ü alâda tek ve biricik olduğunu, başka bir yerde bulunmayan, sadece bu sitenin müdavimlerini faydalanabileceği bir hizmet olduğunu akıl ve fikir sahiplerine hatırlatmak isterim.

Salisen, Büdütörünüz o cavaskripti siz rahat edin diye, halvette günler geceler geçirerek yazdı etti. Bu uğurda kuşluk namazlarını kazaya bıraktı. Niye? Taş atarken kolunuz yorulmasın diye...

Bir de hasseten belirtmeliyim ki, Derkenar zülfüyare dokunan yazıları ve yorumları dokunmayanlardan daha üstün tutar. Bizatıhi kendisi zülfüyare dokunan gayet kalın bir lokma olup ana akım fosseptiğinin gözünden ve gönlünden bin ışık yılı ıraktır. Lütfen siz de yarin zülfüne dokununuz, eskaza sizinkine dokunulursa da kızmak yerine müteşekkir kalınız.

Bu Derkenar birkaç bin sayfadan mürekkep bir imtihan yeridir değerli kardeşlerim. Adına Ego dediğimiz, fazla tıkınmaktan mütevellit şişkinliği sınar. Bu meret (Ego), ayıptır söylemesi, bağırsak gazı gibi bir şeydir, fazlası sıkıntı yapar.

O nedenle, tırsmayınız, yazınız sevgili kardeşlerim. Derkenar, bunun için var. Yazdıkça gazınızı da tahliye edecek, ruhen rahatlayacaksınız.

Ama hiç değilse burada (Derkenar'da) yasak savar gibi değil Zen üstadı gibi özene bezene yazmanın zevkini tadınız. Mesut olacaksınız. Mesut ettiğiniz de cabası.

Nedir? Ortalık yerde meydancı gibi volta atıp gönüllü değnekçilik yapan Büdütör'den değil müziği koşturan bateristten korkacakmışız. Acele işe yalapşap karıştığını, bu seğirtme illetinin biz kovaladıkça tekerleği daha da hızlı döndüren bir namussuz olduğunu hep aklımızda tutacakmışız.

Böyle buyurdu Berdüşt.

Büdütör - 11 Temmuz 2009 (12:57)

Kadim zamanların ruhuna en uygun uğraş olsa gerek: İşini, severek ve saygı duyarak yapmak. İnsan kendini, ürettiklerini ve hayata kattıklarını neden tartmaz? Yaşamın dara'sını düşürmemekle incelikler edineceğimizi mi sanıyoruz? Telaşı olanların kaygıları ile kuruluyor soluk alınacak alanlar. Kıyısından geçiyoruz günün, ayların, mevsimlerin... İzi olmayanların behbahtlığı şaşırtmasın bizi. Matbuat, onların vızırtıları ile dolu.

Gökhan Akçiçek - 12 Temmuz 2009 (11:19)

Bugünlerde benim de kafamı tam bu konu meşgul ediyordu. Son dönemde, yayınlanan yazıların, kimsenin itirazı olamayacak, insanî değerleri ön plana çıkaran birkaç konu etrafında döndüğünü farkettim. Çoğu yazıyı okuduktan sonra, hayata karşı daha iyimser duygulara kapılıyorum ve "bak işte böyle insanlar da var, demek ki ümidi kesmemek lâzım" diyorum. S.Balkuv ve A.F.Yağcı favorilerim, onu da söylemeden geçmeyeyim.

Fakat bu durum, verimli ve öğretici olabilecek tartışma ve yorumları engelliyor bana göre. Bu "evlenilecek site" (daha iyi ifade edilemezdi) olma halinin, sitenin enerjisini aşağı çektiğini düşünüyorum.

Galiba, çok güzel bir ahenk yakalandı, herkes bunu bozmaktan çekiniyor. Farklı fikirler ve tartışma yaratacak konulardan özellikle uzak duruluyor. Belli ki bu sitenin, serin, ferah, itiş kakıştan, politikadan uzak, havadar, nefes alınacak bir alan olarak korunması üzerine sessiz bir mutabakat var.

Kendi kendime dedim ki; sen yaz o zaman ne şikâyet ediyorsun, bakalım ne tepki gelecek? Sonra fark ettim ki, herkes inci sakızından, karıncalardan, kedilerden filân bahsederken, meselâ Başbuğ paşaya girişmek pek yakışıksız olacak, mahallenin şirreti olacağım bir tür. Sanki, sema ayinin ortasına, çamurlu botlarla dalmak gibi, münasebetsizlik, edep bilmeme hali olacak, o yüzden uzak durmayı tercih ettiğimi farkettim.

Fakat, suya sabuna dokunmamanın bu derecesi, kirlenmenin ta kendisi değil mi?

Elif Vural - 12 Temmuz 2009 (16:16)

Bu "suya sabuna dokunmama" ifadesine bayıldım. Kurutup defterimin arasında saklamayı düşünüyorum.

Suna Tanaltay - 13 Temmuz 2009 (08:19)

Sevgili Elif vural, bence bir miktar haksızlık ediyorsunuz. Şimdi kendi yazdıklarımdan örnek vermem yakışık almaz. Zaten onların dışında ve öncesinde de suya sabuna dokunan pek çok örnek mevcut dergide. Belki biraz yaz rehavetinin yansımasıdır şu andaki durum. Neticede biz tatilimizi yapmadan hiç bir şeye bakmayan bir milletiz. Hele bir kış gelsin, ortalık iyice bir şenlensin, siz o zaman görün suyu sabunu.

Ehli keyf milletiz vesselâm, sabredin yaz bir çıksın.

Erdem Abaka - 13 Temmuz 2009 (13:27)

Öncelikle Büdütör'ün "ana akım fosseptiğinin gözünden ve gönlünden bin ışık yılı uzak olmak" cümlesini çok sevdiğimi söylemek istiyorum. Bu ana akım denen illet -ki ben de dizlerime kadar içerisindeyim, gerçekten bir lağım. Ne kadar uzak kalırsanız o kadar doğru duruşa ve isabetli teşhise sahip oluyorsunuz.

Suya sabuna dokunma konusunda Erdem Abaka'ya katılıyorum. Burada suya sabuna dokunmanın dik alası var. Usulünce, kırmadan, yarmadan yapılınca belki dikkat çekici olmuyor. Açık oturum kakofonisinde olan heyecan düzeyi elbette yakalanamıyor ama öğrenilecek şey her zaman daha fazla oluyor. Ve cumhuriyet tarihinin en suya sabuna dokunan yazılarından birisi bu sitede yayınlandı. Köy ve Cumhuriyet yazısını tekraren okuduğunuzda bunu derinden hissedeceksiniz.

Son olarak Elif Hanım'a: İlk yazınızın altındaki yorumlara bir bakın. Hangi medyada bunca düzgün ifadenin, karşısındakini kırmamayı esas alarak ve fakat hiç de söyleyeceğinden geri durmadan yer aldığını görebilirsiniz?

Derkenar'ın özelliği bence burada. Aslında suya sabuna dokunuyor, bir güzel temizleniyorsunuz. Ancak keseleme olayına girmeden yapıldığı için canınız yanmıyor. Deriniz yüzülmüyor.

Ahmet Faruk Yağcı - 13 Temmuz 2009 (14:37)

Artık eskisi gibi saat saat olmasa da Derkenar'ı ilk zamanlarından beri takip ediyorum. Bir ara yazılarım dahi mevcuttu. Sonra ben biraz yokolmak zorunda kaldım, yazılarım da yok oldu. Mektubum duruyor ama halen, ne mutlu bana:-)

Her şey gibi burası da evriliyor. Farklı isimler, farklı konular, değişen zamanlar buranın ruhunu elbette değiştirecek, değiştiriyor.

Önceden renk cümbüşü gibi gördüğüm Derkenar'da bazı renkler ne yazık ki yok oldu gibime geliyor. Bazen kendimi Taraf gazetesi okur gibi hissediyorum. Evet suya ve sabuna dokunuluyor ancak hep aynı açıyla aynı noktalara dokunuluyor gibi hissediyorum.

Tabii ki öyle ya da böyle burası hem zarf hem mazruf olarak güzide, örnek bir yer ve öyle de kalacak. Yıllardır okuyor olmanın verdiği benimseme duygusuyla düşüncelerimi ifade ettim.

Önemli olan algılayan-algılanan ilişkisi ve bu ilişkinin ne hissettireceği, neye evrileceği kestirilemez olsa da galip ihtimal 'saygı' hep olacak.

Hatam olduysa affola.

Çağrı Coşkun - 13 Temmuz 2009 (18:58)

Derkenar'ı arada bir okuyorum. Elif Hanım'ın da dediği gibi, aynı düşünceler farklı üsluplarla dile getiriliyor. Aykırı düşünceleri olanlar bu "düşünce birliğini" görüp, fikir belirtmek yerine sadece izliyor olabilirler. Bu durum bana bu sitede okuduğum bir yazıyı hatırlattı; İlhan Abi'nin Cumhuriyeti.

Hayata! - 13 Temmuz 2009 (19:14)

Sanıyorum sitenin şahısa ait bir site olduğu sürekli unutuluyor. Bu yoldan hareketle, kişisel tercihlerin ve yakınlaşmaların yeğlendiği belirli bir tarz söz konusu. Her ne kadar derginin son zaman yazılarının keyfiyeti suya sabuna dokunmuyorsa da, öylesi de bir yaşam biçimi.

Bu arada bahsi geçen tatil rehavetindeki milletin hangisi olduğunu merak ettim. Tatil ve bizim millet yan yanalığı, benim ortalama algıma integral problemlerinden zorlu geldi. Şahsi kanaatim yaz tatilinin çoğu bünye için, akşam iş dönüşü (eğer bir iş bulunabildiyse) iki ayağın sokulduğu naylon leğendeki su ile kısıtlı olduğu yönünde. Gerçi o mübarek leğenlerde ne kâğıttan gemiler yüzer ama, kese olayına girdikten sonrasının ehli keyfiden göz gözü pek seçilmiyor.

Galatasaray Hamamı Tellâkı - 13 Temmuz 2009 (20:10)

Dilâ Öğer nerede? Lâfın tam burasında ben bu Dilâ Öğer'den zehir zemberek bir yorumlar beklemekteyim ki yaman beklemekteyim.

Tahir Kemal - 13 Temmuz 2009 (20:52)

Hımm. Demek tatilde olmayanlar da varmış. Demek ki tatilde olmayanlar konuşmak için vesile bekliyormuş. Eh, naçiz kulunuz böyle bir vesile yaratabildiyse ne mutlu. Şimdi "madem tatil yapmıyorsunuz, ne yapıyorsunuz da şuraya iki satır yazmak için fırsat bulamıyorsunuz?" demek var ama dememeli.

Burada farklı fikirlerini hırçınlaşmadan ve terbiye sınırları içinde ifade edenlere karşı despot bir tavır sergilendiğini görmedim. Elbette kusursuz değil Derkenar. Ama doğal olarak tarafsız da değil.

Mesela, bu dergide çokça bahsedilen "toplumsal hayatta belli bir zümrenin ağırlığının diğer kesimlerin zararına hissedilmesi" üstüne fikirler ifade edildiğinde buna itirazı olanlar neden itiraz ettiklerini ifade etseler, diğerleri de farklı bir bakış açısı yakalayabilir herhalde. Ama fikir ifadesinden bahsediyoruz tabii. "Gözleri çakmak çakmaktı" edebiyatı, "Damal dağında beliren suret mucizesi" ya da "kanlarıyla bayrak çizen öğrencilerimiz" zırvalarından değil.

Zaman zaman Derkenar'ın manifestosunu tekrar gözden geçirmekte fayda var diye düşünüyorum.

Erdem Abaka - 13 Temmuz 2009 (22:27)

Derkenar'da "farklı görüşlere yer verilmediğini" düşünen arkadaşlarımıza bir sorum olacak: Bu "farklı" görüşlerinizi Derkenar'da ifade etmek istediniz de engel mi olundu? Ya da acaba "bunların hepsi aynı kafada, aykırı bir şeyler yazarsam her yandan saldırırlar" gibi bir önyargı mı söz konusu?

Benim görebildiğim kadarıyla bu sitede cemaatleşmeye karşı ciddi bir hassasiyet ve mesafe var. Yazarlarının da birbirlerini tanıdıklarından bile şüpheliyim. Şunca zamandır takip ettiğim halde şu ana kadar "Derkenar yazarları buluşuyor, pilav günü, döner günü" gibi bir duyuruya rastlamadım.

Necmi Ziya - 13 Temmuz 2009 (23:10)

Egosantrizm bir şeytan ayeti değildir. İkra! (oku) emri bahşedilen her Adem oğlu ve kızının rahmani bileşkesidir. Muhtaç olunan dik durabilme becerisinin damarlardaki ilk mevcudiyetidir. Farklı telden çalmayı sevenlere: Hem okuyan hem yazan hem de kafası basan homosapiens yolculuğunun, otobüs ücretidir. Bakmayın kitaplarda önce söz vardı dendiğine, önce ego vardı. Olmasaydı bu yaz rehavetinde değil okumak, asıl yazmak başa belâydı.

Her kim ki kendindeki de dahil olmak üzere, benlik coğrafyası üzerinde vuku bulan hareketlenmeleri (düşünme fantezisi gibi astronomik zihinsel bir lüksten değil, doğanın yedek parçalandırmadığı mecburi tekamül istikametinden bahsediyorum) porno egodan sayar, baca temizliğine yeltenir, ak kaşık sütlimanlığı yapar, hırçınlık sevgisizlik terbiyesizlik vb. gibi izafi mineralleri avlama dedektörüne asılarak yaşar, okuyucusunu aslını ve dahi yolunu şaşar ise, çok hakiki bir biçimde kan dolaşımını bozuyor demektir.

Budur kavununu koklatmayan okuyucunun manifestosu.

Aforozeforuzede - 14 Temmuz 2009 (13:19)

Sayın Aforozeforuzede, affınıza sığınarak yazdığınız yorumun tek kelimesini bile anlamadığımı itiraf etmek zorundayım. Amacınız derin fikirlerinizi anlatmaksa da, bacak arasından lâf geçirmekse de, çabanız boşa gitmiş. Arapça dua gibi, melodik -ama anlaşılmaz lâf kalabalığı. Yazık emeğinize. Keşke Türkçe yazsaydınız. O kadar ıkındığınıza değerdi hiç değilse.

Zihni Kalın - 15 Temmuz 2009 (11:42)

Bence mesaj gayet açık: Manavdan aldığı kavun kelek çıkan bilinçli bir tüketicinin isyanı bu. Anladığım kadarıyla manav bir otobüs yolculuğu mesafesinde, EGO'dan felan bahsedildiğine göre olay Ankara'da geçiyor olmalı.

Yalçın Şahin - 15 Temmuz 2009 (14:12)

Sayın Kalın, moralinizi bozmayın. Söz konusu probleminiz eğer doğuştan değilse, alın yazınız olmak zorunda da değildir. Hayata yeni şanslar tanıyın. Ayrıca siz her yazılanın tercümanı dekoderi rayting ölçüm aleti olmak zorunda değilsiniz. Muhatabı olmak zorunda bile değilsiniz. Kendinizi kasmayın. Yorumlara doktora tezi muamelesi de yapmayın. Bu sizi görücü psikolojisinden kurtaracak, tarafınıza maddî manevî ekonomi kazandıracaktır.

Gerçi benim size naçizane tavsiyem, bir metinle karşılaşma durumunda yolunuzu değiştirmeniz yönünde olacaktır ama karşılaşma kaçınılmazsa, metnin ne dediğini hele ki derinliğini bacak aralarında değil, daha yukarılarda arayın. Bu tür vakalardaki derinlik, ima ettiğiniz nahiyelerdeki derinlik ile aynı anlama gelmediği gibi, uzaktan yakından tanışıklık göstermez. Her olan biteni ıkınma kıvamında anlamaya yatkınlığınız (eğer bu sizin özel tercihiniz değilse) yanlış yerde yanlış şeyi arıyor oluşunuzun sonucu olabilir. Büyük geçmiş olsun. Acil şifalar dilerim.

Aforozeforuzede - 15 Temmuz 2009 (18:23)

Teşekkür ederim sayın Afurtafurzade, ikinci yorumunuzdan sonra rahatsızlığım büyük ölçüde geçti, şimdi daha iyiyim. Kısmen de olsa anlayabileceğim dilde yazabildiğinizi görmek umut verici. Yanılmış olmayı dilerim ama gözünüzü kan bürümüş gibi bir haliniz var. Eğer öyleyse iyi doğramalar. Şu kıt aklımla bile savaş kabiliyetinizin gayet yüksek olduğunu algıladım, sizden korktum. Umarım sizinle cenk edecek birilerini bulamayınca akrep gibi kendinizi sokmaya kalkmazsınız.

Zihni Kalın - 15 Temmuz 2009 (23:07)

Afarozeforuzede kardeşimizin birinci ve ikinci metinlerine bende de bir türlü yakin hasıl olamadı. Aha yakaladım derken bakıyorum yine anlayamamışım. Özellikle birinci yazının ilk iki cümlesi ömrümü yedi bitirdi. "Rahmani bileşke" olayını çözersem kendimi çok mutlu addedeceğim. Topa girmeden duramadım.

Ahmet Faruk Yağcı - 15 Temmuz 2009 (23:32)

Sayın Kalın, sizin ölçeğinizde biri için bu denli ince saptamalar gerçekten hayranlık uyandırıyor. Hayvanlar alemi hakkındaki bilgileriniz ise takdire şayan. Keşke fobileriniz kadar hobileriniz de gelişkin olsaydı, memleketin sizinkinin değerinde zekâlara ihtiyacı var. Ben sizden korkmadım ama sizinle Hubble uydusu aracılığıyla naklen yakınlaşmayı da pek heyecan verici bulmadım. Kişisel bir şey değil. Gönülsüzlüğümün sizinle ilgisi yok. Yalnızca bu türden endoskopik ilişkilere güvenmiyor, insanların birbirlerinin ruhsal özelliklerini ağır çileli yollardan öğrendikleri atadan kalma usullere kendimi daha yakın hissediyorum. Aklınızın kıt olduğuna da katiyetle katılmıyorum. Tam tersine aşırı tevazu ve cesaret sahibi olduğunuzu düşünüyorum. Korkularınıza rağmen yürekliliğinizi, yanlışlarınıza rağmen aşırı güveninizi saygıdeğer buluyorum. Ama keşke savaşma takıntınız Don Kişot'unki ile bu denli akraba özellikler taşımasaydı. O zaman kan ihtiyacınızı belki bir yel değirmeni ile giderebilirdiniz. Bir de rica etsem siz de benim gibi yorumlardan ziyade yazılara, okuyuculardan çok yazarlara, zarftan fazla mazrufa odaklanabilir misiniz? Kendinize bu yönde vereceğiniz yeni bir ayar, kısmen değil tamamen iyileşmenize yarar. Eğer siz tamamen iyileşirseniz, önce beni, sonrasında ise boşa harcadığımız bunca su ve sabun sarfiyatının sona ermesini sabırla bekleyen tüm site sakinlerini, büyük bir sıkıntıdan kurtarırsınız. Çünkü eminim Derkenar, Derkenar olalı böyle zulüm görmedi.

Aforozeforuzede - 16 Temmuz 2009 (03:16)

Sayın Aforo... Zihni Kalın ne yazık ki yalnız değil. Zira ben de yorumunuzdan hiç bir şey anlamadım. Benim kafam daha kalın olduğundan belki, anlamadığımı da geç anladım. Ancak yazabiliyorum. Siz muhakkak belâgati güçlü, münazara yeteneği beter, yüce bir kişisinizdir. Ama neylersiniz bencileyin kalın kafalar da var hayatta. Gelin büyüklük gösterin, "anlayan anlar diğerlerinden bana ne" demeyin. Meramınızı bir de benim gibi kalın kafaların anlayacağı şekilde ifade etmeye çalışın. Elbette mecbur değilsiniz, zaten kalın kafanın bu dergide işi ne?

Ama bu metot biraz daha çelebice biraz daha naif değil mi?

Yoksa dergide fikirlerin ifadesi yerine "ne biçim geçirdim ama" şeklindeki kısır mücadelenin esiri olacağız. Zamana, enerjiye yazık.

Kafa zaten kalın, bir de böyle oldu mu hiç kaldırmıyor.

Hörmetler.

Erdem Abaka - 16 Temmuz 2009 (09:15)

Derkenar'a katkıda bulunanların kendince bir üslubu ve hayat görüşü var. Tüm bunlar bir araya gelince kendine has bir doku oluşuyor. Ben genel anlamda bu atmosferden memnunum. Fakat bu mozaiğin zenginleşmesini elbette arzu ederim.

Meselâ bir konuda uzmanlığı olan kişilerin bilgilerini deneyimlerini ile damıtarak oluşturacakları yazıları okumak isterdim Derkenar'da. Örneğin Masonluk deneyimi geçirmiş bir yazardan sadece illuminati örgütünün tarihçesini değil, onun yanında Masonlar arasındaki "al gülüm, ver gülüm" hesaplarını da dinlemek isterdim. Zurnanın zırt dediği yer orası çünkü, öteki bilgiler Wikipedia'da mevcut zaten.

Zamanında şöhret olmuş, az veya çok gündemde kalmış sonra bu uğultudan başı ağrıyıp inzivaya çekilmiş sanatçıların da bir merhaba demesini isterdim.

Gelen her yazıyı ne olduğuna bakmadan yayınlayan siteler bir hafta geçmeden çamura döner ve hiç okuru kalmaz herhalde. Yani, bir siteyi sevilesi yapmak için yazıları elbette bir ayıklama işlemine tabi tutmak lâzım.

Fakat bu sitedeki mevcut eleme, ayıklama mekanizmasının neticesinde oluşan atmosfer yüzünden donanımlı olduğuna inanan yazarların kendilerini "Müslüman mahallesinde salyangoz satıyor" gibi hissetmelerini de yersiz bir kuruntu olarak görüyorum.

Söyleyecek sözü olan fakat yeterince donanımlı olmadığını veya Derkenar'a lâyık olmadığını düşünenlere de yok yere endişelenmemelerini tavsiye ederim. Merak etmeyin, bu sitede yazan birçok kişi ile aynı hamurdansınız, kulübe hoş geldiniz.

Seyit Balkuv - 16 Temmuz 2009 (11:42)

Pek muhterem Aforizmazede (yanlış yazdıysam mazur görün. Malûm anlayış kıt, tahta kalın.).

Şayet izniniz olursa, Erdem Abaka'ın neredeyse yakarış inceliğindeki ricasına bir ek de ben yapmak istiyorum. İkinci yorumunuzda geçen "görücü psikolojisi" terimini bir zahmet açıklayabilir misiniz? Nedir bu, yeni bir Psikoloji ekolü falan mı acaba?

Ayrıca "maddî, manevî ekonomi" kısmının "manevî" kısmını pek kavrayamadım. Acaba, üfürük, dua, muska falan gibi şeylerde dönen bir ekonomi de mi var bizim bilmediğimiz.

Lutfedip bizleri irşad ederseniz, bahtiyar oluruz.

Deruni hörmetler.

Kâmuran Kızlak - 16 Temmuz 2009 (14:24)

Sayın Yağcı, EGO hakkında yazdıklarıma insana yakışır medenî bir üslupla tavır alan ilk kişisiniz. Anlamadığınız, aynı fikirde olmadığınız ya da büsbütün karşı çıktığınız düşünceler ile aranıza mesafe koyarken kullanmayı tercih ettiğiniz dil ve anlamadığını sorabilme kalenderliğiniz ile az rastlanır bir örnek oluşturdunuz, size teşekkür ediyorum.

İnsanın ego gibi en karmaşık karanlık içsel varlık probleminin, her zaman ve her şartta dışarıdan fotograflanabilecek denli hızlı ucuz metotlarla görüntülenemeyeceğini, bu tür tarife sınıflandırmaya hatta aforoz etmeye varan girişimlerin, ilişkiler adına tehlikeler yaratabileceğini, velhasıl iyi niyet de taşımadıklarını düşünüyorum. İnsan davranışlarını hele ki ruhunu çözmeye yönelik her çabanın daha ciddi daha tarafsız çalışmaların veya tartışmaların işi olduğunu, her önümüze gelene EGO sopası çıkarmanın iletişim kurmanın yolu olmadığını savunuyorum.

Ben varlığın yaratıldığına, maymundan evrildiğimiz fikrinden daha fazla meyilliyim. Tarihsel döngü üzerinde maymunun maddî manevî evrimleşme sürecini izlemenin yanında, yaradılışın ayrıntıları ile daha çok ilgiliyim. Eğer bir yaradılış varsa, bir yaratan da vardır ve O'nun yaratabilmesi için bir gün bir yerlerde mutlaka BEN demiş olması gerekir diye düşünmekteyim. Latincede ego, Arapçada nefs dediğimiz ben kavramını bu sebeple rahmani bulup, O'ndan geldiğine inananların (maymundan değil) O'nun BEN'inden, EGO'sundan, NEFS'inden parçalar taşıdığını da idrak etmeleri gerektiğine inanmaktayım. Sorunuzu ancak bu kadar yanıtlayabilirim.

Aforozeforuzede - 16 Temmuz 2009 (16:31)

Sayın Balkuv, 'mozaik' gibi günümüz Türkçesinde pek çok kişinin kullanmaktan çekindiği ya da telâffuz etmeyi aklına getiremediği bir kelime ile 'tahammül' konusuna dikkat çekebildiğinizi umuyorum. Dilerim ki, insanın her türlü şartta tarafsızlığını koruma zarafetiyle ödüllendirilmiş bir varlık olduğunu, sayenizde yeniden hatırlamışızdır.

Aforozeforuzede - 16 Temmuz 2009 (16:32)

Derkenar'ı nasıl görmek istediğine dair beklentisini açık bir biçimde ifade eden Seyit Balkuv'a teşekkürler. Derkenar'ı farklı şekillerde görmek de isteyebiliriz, değişik konularda yazılar da bekleyebiliriz. Fakat bunu ifade ederken, biraz daha kanaatkar olmalıyız belki de.

Büdütör'üyle, katkıda bulunanlarıyla kendine özgü bir dergi Derkenar. Ayrıca kimseye eyvallahı olmayışı da onu ayrıca güçlü kılıyor. Büyük medya kuruluşlarının kanatları altındaki gölgede serinleyip yalandan muhalefet eden gazete ya da dergiler gibi değil.

Zaten bu sebepten de kaybedecek bir konforu ve korkusu da yok. Ancak dergiden sürekli olarak kafamızdaki muhalefet görüntüsü doğrultusunda icraat beklemek de pek doğru değil gibi.

Suya da dokunur, sabuna da. An gelir yusuf yusuf sesleri çıkarttırır bir yerlerden, an gelir gözleri buğulandırır.

Kimi zaman kızdırır birilerini, kimi zaman güldürür.

Derkenar derkenardır işte.

Erdem Abaka - 16 Temmuz 2009 (17:35)

Şimdiye kadar okuduğum yazılarınızdan bayağı farklı bir yazı okudum bu sefer, eh ne demişler "hal böyle olunca yorumlar da haliyle değişik ve sıra dışı" olmuş...

İnanın yazınız kadar yapılan yorumlar da çok ilgimi çektiğinden hepsini tek tek okudum ama farklı söylemlerle de yapılmış olsa anlatılmak istenen ana fikir aynı diye düşündüm...

Her zaman yorumlarımda da yazdığım gibi tasvir yeteneğiniz gerçekten olağanüstü sevgili doktor'cum, ayrıca her ne kadar şaka ile karışık esprili bir dille aksini de yazsanız kendinize olan özgüveniniz tam ve kişiliğiniz çok kuvvetli, sırası gelmişken ne mutlu sizi tanımak şansına erişen bizlere lafını etmeden de geçemeyeceğim doğrusu.

Benim de çok kullandığım bir sözü yazınızda görmek beni daha da mutlu etti, " hırsınız aklınızın önüne geçmesin" derim ben de her zaman, bu o kadar güzel ama bir o kadar da özlü ve anlamı öyle geniş bir sözcüktür ki...

Yüzünüzden tebessüm, kalbinizden sevgi ve huzur, ellerinizden şifa, kaleminizden ise güzel ve hoş yazılarınız eksik olmasın hiç bir zaman:)

İclal Arpınar - 5 Ağustos 2009 (16:30)

Yazının başlığı celbedince dikkatimi, açtım yazıyı. (Zaten altında A.F.Yağcı imzasını gördüğüm her yazı dikkatimi çeker o ayrı.) Yazıyı ve bu yazıya yapılan yorumları okurken kendimi aşina bir duygunun içinde buldum.

Mahallemizde boş bir arazi vardı ve mahallenin adamları gençleri hafta sonları orada futbol oynarlardı. Babam ve o sıralar liseye giden amcamlar da dedemin kendilerine verdiği işten kaçarak (buna, 'arazi' olmak derlerdi) oraya futbol oynamaya giderler, dedem de her defasında beni göndererek onları çağırtırdı.

Babamlar, "dedem sizi çağrıyor" dememe hiç kulak asmaz ama beni de dedem yeniden çağırtmasın diye maçları bitene kadar eve bırakmazlardı. Çimlerin üstüne oturur, öylece onları seyrederdim, arada bir de gazoz almaya gönderirlerdi.

Yüzlerine bakardım, koşmaktan kıpkırmızı olurlar ve soluk soluğa konuşurlardı. Birbirlerine anlamadığım terimlerle sürekli itiraz ederlerdi.

İşte kendimi tıpkı o zamanki gibi hissettim. Yalnız bu sefer konuşulanları anlamış ama, kendimi gazoz almaya gönderilen ufaklık gibi hissetmekten alamamıştım. O zaman avazımın çıktığı kadar bağırsam da, beni görene kadar duymazlardı.

Burda her yazılanın bir yankı bulduğunu görünce, A.F.Yağcı'dan cesareti de alınca hissettiklerimi paylaşmak istedim. İsterseniz size de gazoz alıp gelirim, ama ben gelene kadar konuşmak yok, ki bi şey kaçırmayayım:)

Zeynep Sultan Özden - 3 Kasım 2009 (01:13)